Historia uprawy tytoniu w Europie

 

 

Ojczyzną tytoniu jak wszyscy wiemy jest Ameryka Północna. Roślina ta zauważona po raz pierwszy na wyspie St. Domingo, której dym używany był do odstraszania komarów i innych moskitów. Do Europy został przywieziony najprawdopodobniej przez hiszpańskiego mnicha w roku 1496. W kolejnych latach sprowadzany był w celach leczniczych np. na bóle głowy.

Wraz ze sprowadzeniem nasion tytoniu do Portugali i Hiszpani przez Jan Nicota rozpoczęła się uprawa tytoniu na terenach Europy. Z biegiem czasu tytoń stał się rośliną rozpoznawalną jako używka, a dzięki możliwości uprawy na różnych szerokościach geograficznych i strefach klimatycznych stale zyskuje na popularności.

Co ważne, wiele krajów zaczęło uważać uprawę tytoniu za pozytywną dla gospodarki i społeczeństwa. Uprawa nie wypływa negatywnie i nie zuboża roli, pozwala na zmniejszenie bezrobocia, pozwala na dodatkowy przychód z jego sprzedaży, dzięki czemu niweluje import tego surowca zza granicy.

Od połowy XVIII wieku tytoń zaczął być spożywany czy to w postaci fajek czy do żucia w wyższych klasach społeczeństwa, co tym bardziej przyczyniło się do rozwoju rynku tytoniowego.

 

W Polsce, uprawa tytoniu rozwijała się intensywnie w XX wieku, osiągając szczyt w latach 80. Od połowy lat 80. XX wieku obserwuje się spadek obszarów upraw tytoniu w Polsce. Jest to głównie związane z restrykcjami dotyczącymi upraw oraz zmianami w konsumpcji. Głównymi producentami tytoniu w Europie są: Włochy, Hiszpania, Polska, Grecja, Chorwacja, Francja, Węgry i Bułgaria. Ze względu na ryzyko szarej strefy i nielegalnego obrotu surowcem tytoniowym, uprawa tytoniu jest ściśle regulowana przez Kraje Członkowskie Unii Europejskiej. Najbardziej popularnym w uprawie jest gatunek Virginia, suszony ,,ogniowo- rurowo, stanowi około 70% uprawy w UE. Produkcja Unijna stanowi około 2% światowej produkcji tytoniu. Przykładowo w 2018r import tytoniu do UE wyniósł 420 tys. ton, zaś eksport 120 tys. ( tendencja spadkowa). Mimo spadku wolumenu produkcji tytoniu rocznej, jest ona nadal ważna dla gospodarstw rolnych w wielu regionach Polski i Europy.